atrakcje firmy historia jedzenie sport baza noclegowa miasto imprezy cykliczne uzdrowisko

W 1819 r. Sopot liczył zaledwie trzystu siedmiu mieszkańców. Wielkość ta stopniowo wzrastała. Po 1871 r. ich liczba przekroczyła dwa tysiące osób - a więc podniosła się ponad 584%. O postępującej dynamice wzrostu liczby stałych mieszkańców Sopotu świadczy fakt, że jeśli pierwszy ich tysiąc osiągnęła osada w przeciągu 40 lat, to już następny po 10 latach. W okresie 1870 - 1895, każdy dalszy tysiąc mieszkańców zyskiwał Sopot przeciętnie co 5 - 6 lat. Natomiast w latach 1901 - 1914 średni, roczny przyrost ludności Sopotu wynosił 520 osób. Inaczej mówiąc "tysięczny" wyznacznik wzrostu zaludnienia nadbałtyckiego letniska obniżył się do około dwóch lat. Szybki rozwój ludnościowy Sopotu, jaki nastąpił z początkiem lat siedemdziesiątych XIX stulecia i trwał nieprzerwanie do połowy 1914 r. powodowało kilka uzależnionych od siebie czynników. Do ważniejszych zaliczyć należy postępującą niekiedy bezplanowo zabudowy. Nasilenie budownictwa nastąpiło po 1871 r. W 1880 r. stało już w Sopocie czterysta sześćdziesiąt jeden budynków. W 1908 r. liczba sopockich domów przekroczyła pierwszy tysiąc, a do 1910 r. wzniesiono ich tysiąc sto czternaście. Niektóre sopockie domy (pensjonaty, hotele, letnie rezydencje), zasiedlano tylko w sezonie letniskowym. W 1910 r. okresowo użytkowanych budynków było sto sześćdziesiąt trzy. Domy wznoszone w Sopocie w dwu ostatnich dziesięcioleciach pierwszej połowy XIX w. - pisze Jerzy Stankiewicz - były z reguły budynkami parterowymi, przykrytymi dość wysokimi dachami ceramicznymi, często mansardami; poddasza wyzyskiwano dla celów mieszkalnych.

Poddasza wzbogacone były zazwyczaj wystawkami, często też domy te miały różnego rodzaju szczyty i szczyciki zamykające ozdobnymi frontonami dachy, poddasza wystawek i lukarny - charakteryzowały się typowymi, klasycystycznymi formami stylowymi. Budowle powstawały przeważnie wzdłuż ciągów drożnych przecinających miejscowość na osi południe - północ i zachód - wschód. Z południa, z Gdańska, biegł ku północy - na Wejherowo i Lębork, ciągiem dzisiejszej Alei Niepodległości, główny szlak pocztowy, którego przebudowa i modernizacja (wybrukowanie) przeprowadzone w 1823 r. przesądziły o zatarciu pierwotnego układu przestrzennego Sopotu i prawie na pięćdziesiąt lat ustaliły nowe kierunki rozwoju zespołu osiedleńczego oraz wewnątrz - osiedlowej sieci komunikacyjnej. 2 maja 1824 r. rozporządzeniem Królewskigo Urzędu Domenalnego zatwierdzono nazwy sopockich ulic oraz wprowadzono numerację domów mieszkalnych: osobną dla Sopotu górnego i osobną dla dolnego. Dzisiejszą Aleję Niepodległości na odcinku południowym (pomiędzy obecną ul. Ignacego Krasickiego a dawną karczmą) nazwano Danzigerstrasse (ul.Gdańska), natomiast na odcinku północnym (od karczmy w górę) - Pommerschestrasse (ul. Po-morska). Ulica Bohaterów Monte Cassino - to dawna Seestrasse (ul. Morska), ul. Powstańców Warszawy nazywała się wówczas Nordstrasse (ul. Północna), a ul. Grunwaldzka - Sudstrasse (ul. Południowa). Ulica Tadeusza Kościuszki to dawna Schulstrasse (ul. Szkolna), ul. Fryderyka Chopina - Eisenchardtstrasse, ul. Jana Jerzego Haffnera - Wilhelm-strasse, wreszcie ul. Jana III Sobieskiego - Haffnerstrasse. W latach czterdziestych XIX stulecia podjęto rozbudowę dolnego Sopotu wzdłuż Nordstrasse i Sudstrasse oraz przecznic łączących tę ostatnią z Parkstrasse (ul. Par-kowa). Powstawały domy przy Seestrasse, z wolna obejmującej funkcje głównej osi komunikacyjnej w kierunku morza. Potrzeby budowlane rozrastającej się sopockiej aglomeracji nie oszczędziły dawnej, parterowej zabudowy rybackiej wioski, rozpościerającej się pomiędzy dzisiejszą ul. Morską a południowym krańcem ul. Ogrodowej.

Przystępując do zdecydowanej komunalizacji i urbanizacji miejscowości, nie zaniedbywano działań estetyzujących, zmierzających do nadania krajobrazowi walorów, najczęściej poprzez wykorzystanie zalet jego naturalnego położenia i ukształtowania. W ten sposób zagospodarowano nadmorski ciąg spacerowy, wyzyskano krajobrazowe walory grodziska, a na przylegających od zachodu, porośniętych lasem wzniesieniach urządzono liczne szlaki spacerowe i punkty widokowe, z których najbardziej znany znajdował się na Królewskim Wzgórzu (Kónigshóhe). Decydujący wpływ na przestrzenne przekształcania Sopotu miało przeprowadzenie przez miejscowość w 1870 r. linii kolejowej Gdańsk - Słupsk - Koszalin, pogłębiające zarysowujący się podział miejscowości na dwie części, Sopot Górny i Sopot Dolny. Od tej chwili, podkreśla Jerzy Stankiewicz, rolę dominującą w układzie komunikacyjnym zaczął zdecydowanie zyskiwać kierunek północ - południe. Kierunek wschód - zachód spadł do rzędu krótkich połączeń lokalnych. Do końca XIX w. Sopot Górny z Sopotem Dolnym miały bezkolizyjne połączenie tunelowe na przedłużeniu Promenadenstrasse (obecnie ul. Aleksandra Majkowskiego). Pozostałe skrzyżowania sopockich ulic z linią kolejową znajdowały się na jednym poziomie. Dzięki kolei, uzyskując dogodne połączenia komunikacyjne z całym niemal krajem, rola Sopotu, jako miejscowości letniskowej znacznie wzrosła. Rozwojowi miasta sprzyjała koniunktura gospodarcza, wzmożona profitami wygranej wojny z Francją. Sopot przekształcił się z półwiejskiej osady - kąpieliska w modne uzdrowisko o charakterze miejskim. W krajobrazie architektonicznym pojawiły się nowe dominanty - budynek dworcowy, poczta, hotel Dworcowy, kościół ewangelicki z górującą nad miejscowością wieżą, nowy Dom Zdrojowy, sanatorium pediatryczne, zakład wodoleczniczy, gmach sądu i więzienia. Od roku 1872 zaczęto porządkować układ drogowy: powstawały nowe ulice np. Bahnhofstrasse (ul. Dworcowa), Wilhelmstrasse (ul. Jana Jerzego Haffnera), Willenstrasse (obecnie ul. Obrońców Westerplatte). Uregulowano Seestrasse i Schulstrasse. Ciągi uliczne dolnego Sopotu stosunkowo szybko połączyła sieć przecznic. Nieco później, około 1895 r. rozpoczęła się intensywna urbanizacja górnego Sopotu. Wkrótce pomiędzy Danzigerstrasse a Kónigstrasse (obecnie ul. Armii Krajowej) powstał zwarty układ poprzecznych ulic, dzisiejsze: ul. Jana Kochanowskiego (dawniej Heidelbergstrasse), ul. Józefa Wybickiego (dawniej Schferthal), ul. Ignacego Krasickiego (dawniej Behrendstrasse), ul. Gen. Władysława Andersa (dawniej Brombergstrasse). Przy budowanych ulicach wznoszono ekskluzywne pałacyki i wille.

Po indywidualne zakupy testów na sterydy jak i osoby zainteresowane dystrybucją proszę o kontakt przez nasza główną stronę www.labmax.ca albo przez serwis sopot.net
To purchase steroids test kits and for world wide distribution enquiries please visit www.labmax.ca
Um Steroide Test-Kits zu kaufen und für weltweite Verteilungsanfragen besuchen Sie bitte www.labmax.ca
strona domowa