Wyznakowany kolorem zielonym (tło żółte) bierze początek na granicy Sopotu i Gdyni - przystanek ZKM ul. Bernardowska - Dolina Swelini - Park Północny - ul. Powstańców Warszawy - ul. J.J. Haffnera - grodzisko - ul. Wosia Budzysza - ul. Powstańców Warszawy - Plac Zdrojowy - uL Parkowa - ul. Poniatowskiego - Al. Wojska Polskiego - ul. Zdrój Świętego Wojciecha -Zdrój Świętego Wojciecha. Długość 5 km. Z biegiem Swelini kierujemy się w stronę morza. Ścieżka prowadzi w coraz głębszą doliną erozyjną, w której płynie ten potok, który w okresie międzywojennym stanowił granicę między Polską i Wolnym Miastem Gdańskiem, stąd zwano go Granicznym. Przy plaży skręcamy w asfaltową alejkę prowadzącą w kierunku południowym. Od plaży oddziela nas niska wydma (początek Mierzei Wiślanej). Wkrótce przed nami pojawia się góralski szałas „Koliba". Kontynuujemy marsz w dotychczasowym kierunku, by nie dochodząc do ujścia Kamiennego Potoku skręcić w prawo i ulicą Powstańców Warszawy i J.J. Haffnera dotrzeć do sopockiego grodziska - miejsca festynów archeologicznych. Gród - w części zrekonstruowany - wznieśli słowiańscy Pomorzanie w drugiej połowie VIII wieku i dotrwał po wiek X. Nieregularny czworobok o wymiarach 45x49 m otaczały wały ziemne wysokości około 6 m, wzmocnione drewnem i kamieniami. Od zachodu gród dodatkowo ubezpieczała fosa o głębokości 7 m. Od wschodu, u podnóża skarpy, rozciągało się morze lub mokradła. W dniach i godzinach, kiedy grodzisko jest niedostępne, ul. J.J. Haffnera dochodzimy do najbliższej przecznicy i skręcamy w lewo. Ulicą Wosia Budzysza (pseudonim literacki Jana Karnowskiego, pisarza, historyka i krytyka literatury kaszubskiej) idziemy ku morzu, a następnie skręcamy w prawo w ul. Powstańców Warszawy. Z lewej rozciąga się Park Północny, którego alejki stały się panteonem ludzi kultury związanych z miastem, z prawej natomiast znajduje się Instytut Oceanologii PAN oraz korty i hale Sopockiego Klubu Tenisowego. Po lewej - w bezpośrednim sąsiedztwie plaży - wznosi się siedziba Teatru Atelier im. Agnieszki Osieckiej i Grand Hotel (zbudowany w latach 1924-27).

Po przeciwległej stronie ulicy znajduje się pierwsza w dziejach Sopotu świątynia - wzniesiony w latach 1869-70 neogotycki kościół pw. Wniebowzięcia NPM. Po II wojnie światowej jego drugim patronem ustanowiono św. Andrzeja Bobolę i pod tym wezwaniem jest powszechnie znany w Sopocie. Wzniesiony własnym kosztem mieszkańców i kuracjuszy, na terenie ofiarowanym przez rybacką rodzinę Karpińskich, jest obecnie obiektem zabytkowym. We wnętrzu na uwagę zasługują: Piękna Madonna (XV w.), gotycki krucyfiks (XVI w.), współczesne witraże - dzieło prof. M. Ruhnke-Duszenko i tabernakulum - praca S. Skuty.

Ponieważ początkowo w kościele tym gromadzili się głównie polscy mieszkańcy i kuracjusze, przylgnęło doń miano Kaplicy Polskiej. W latach 80. XX wieku wzniesiono w jej bezpośrednim sąsiedztwie nowy kościół według projektu Bartłomieja Zawiejskiego. Mijamy Państwową Galerię Sztuki i przez Plac Zdrojowy, wkraczamy w obręb Wojewódzkiego Zespołu Reumatologicznego, a następnie przechodzimy do Parku Południowego. Po lewej pozostaje, wzniesiony w 1903 roku według projektu Paula Puchmiillera, Zakład Balneologiczny. Wcześniej w tym miejscu stał obiekt pamiętający czasy Jana Jerzego Haffnera - założyciela kąpieliska. Upamiętnia go tablica umieszczona przy głównym wejściu. Przed budynkiem istnieje możliwość napicia się (wg wskazań lekarza) 15 krotnie rozcieńczonej solanki. W 1997 roku uruchomiono kąpiele solankowe bazujące na sopockich źródłach.

W Parku Południowym zwracają uwagę: modernistyczny kościół pw. Zbawiciela, poświęcony w 1919 roku, służący parafii ewangelicko-augsburskiej na Skwerze ks. Otto Bowiena - pastora okresu międzywojennego, grzybek inhalacyjny z sopocką solanką - zasilany ze Zdroju św.Wojciecha oraz łazienki Południowe - dzieło Paula Puchmiillera z 1907 roku.

Wkraczamy na ul. Parkową, gdzie przy skrzyżowaniu z ul. Kordeckiego znajduje się w ciągu zieleni ulicznej okazały cis. Po przeciwnej stronie ulicy Parkowej w budynku nr 18 (w okresie międzywojennym własność polskiej Dyrekcji Kolejowej w Gdańsku), mieściła się od 1923 roku ochronka, a od 1930 roku także Szkoła Gdańskiej Macierzy Szkolnej (młodsze klasy). Istnienie tych placówek upamiętnia tablica. Warto też zwrócić uwagę na kamienicę czynszową z 1903 roku, oznaczoną numerami 43/45. Szlak skręca w ul. Poniatowskiego, przy której w budynku nr 8 - w willi Ernsta Augusta Claaszena - ma swoją siedzibę Muzeum Sopotu. Stąd w prawo al. Wojska Polskiego prowadzi nas w kierunku południowym (Uwaga! Oznakowania szlaku znajdują się na wydzielonej ścieżce rowerowej). Mijamy przystań rybacką, ukrytą za wydmą, na której znajduje się urokliwa kapliczka przypominająca ostatnią wizytę Papieża Polaka - Jana Pawla II - w Sopocie (1999); stanowiła ona część ołtarza na hipodromie. Wkrótce szlak skręca w ulicę Zdrój św. Wojciecha. Tu przy obiektach zdroju nasza wędrówka dobiegła końca. Wydobywana solanka zasila obiekty Wojewódzkiego Zespołu Reumatologicznego. W drodze powrotnej zachęcamy do odwiedzenia osobliwej enklawy miasta - osady rybackiej z początków XX wieku przy Placu Rybaków.