W 1822 roku był tylko jeden lekarz w Sopocie, w 1914 było już piętnastu lekarzy. Lekarze zatrudniani byli także przez dyrekcję kąpieliska. Uzdrowiskowe ambicje Sopotu zostaly podbudowane otwarciem w 1886 r. okazalego prywatnego sanatorium i zakladu wodoleczniczego przy ulicy Haffnera. Tymczasem dla stałych i ubogich mieszkańców Sopotu był skromnie wyposażony lazaret otwarty w 1895 r. Na jego utrzymanie kasa gminna łożyła zaledwie 100 marek rocznie. Podobną placówkę prowadziła tutejsza społeczność ewangelicka - w tym wypadku w dwupokojowym lokalu znajdowały się zaledwie cztery łóżka szpitalne. Funkcjonowanie szpitalików nadzorował lekarz powiatowy, a chorymi opiekowały się opłacane przez gminę pielęgniarki. Chorych często hospitalizowano w Gdańsku a koszty leczenia pokrywano częściowo z funduszy „Kasy Chorych". W 1910 r. należało do niej w Sopocie 1625 osób. 4 lipca 1914 r. na posiedzeniu Powiatowego Kolegium Medycznego w Wejherowie rozpatrywano możliwość budowy szpitala w Sopocie. Ustalono, że gromadzeniem funduszy na ten cel zajmie się powołane już w 1905 r. Towarzystwo Budowy Szpitala (Verein zur Errichtung eines Krankenhauses in Zoppot). Szpital liczyć miał siedemdziesiąt łóżek, a całkowity koszt budowy, w którym partycypowałoby również miasto Sopot, odpowiednie władze powiatowe i Ostmarkenverein wyceniono na około 200000 marek. Prace budowlane rozpocząć miano w 1915 r. Prowadzenie szpitala zamierzano powierzyć zakonowi Joannitów. Jednakże wybuch I wojny światowej i brak funduszów uniemożliwiły realizację planów. W latach I wojny światowej funkcjonował przy obecnej ulicy Bolesława Chrobrego (dawniej Waldchenstrasse), w willi „Miramare" szpital wojskowy.

Zalecane przez lekarzy medykamenty tak kuracjusze, jak i chorzy mieszkańcy Sopotu nabyć mogli w aptece „Pod Orłem", otwartej w 1837 r. staraniem dr. Ernsta Bbttchera w budynku na rogu dzisiejszych ulic: Bohaterów Monte Cassino i Alei Niepodległości. W 1903 r. w związku z rozbiórką starego domku, aptekę zlikwidowano. Nowe otwarto przy obecnej ulicy Bohaterów Monte Cassino. Były to: apteka „Pod Orłem" należąca do Eugena Kónigsfelda oraz „Miejska" Ottona Hóvela.

Pierwsza apteka w Sopocie mieściła się ona w parterowym budynku zajmowanym od 1807 roku przez straż graniczą, między Prusami a wolnym miastem Gdańsk. Niedaleko pod numerem Bohaterów Monte Cassino 11 mieszkał dr. Benzler główny lekarz kąpieliska w latach 1849-97.